«دکتر مریم فتحی» رتبه برتر آزمون بورد ۱۴۰۰ رشته داخلی: دستیاران سال اول از کشیک ها آموزش بگیرند

دستیاران سال اول از کشیک ها آموزش بگیرند

«دکتر مریم فتحی» رتبه برتر آزمون بورد ۱۴۰۰ رشته داخلی در گفت وگو با طب شریف گفت: «سال اول رزیدنتی معمولا آن‌قدر فشار کشیک‌ها زیاد است که آن‌چنان زمانی برای خواندن نیست، اما من از سال اول به مباحث علاقه‌مند بودم. از آنجا که در دانشگاه تهران درس می‌خواندیم، برای ما کلاس برگزار می‌کردند و من در تمام کلاس‌ها شرکت می‌کردم. حتی اگر فرصت خواندن نداشتم، اما در کلاس حضور فعال داشتم و این مساله کمک زیادی به من کرد.»

وی افزود: «اگر هم احیانا از کلاس‌ها یا کشیک‌ها چیزی بلد نبودم، یا از اساتید می‌پرسیدم یا به دنبال آن می‌رفتم. رزیدنت‌های سال اول باید در نظر داشته باشند که هیچ‌وقت فرصت کافی برای درس خواندن پیش نمی‌آید اما از همان کشیک‌ها خیلی چیزها می‌توان یاد گرفت. وضعیت من تا سال سوم هم به این شکل نبود که بگویم می‌نشستم و فقط می‌خواندم، بلکه به صورت کیس به کیس می‌خواندم و این شرایط کمک زیادی به من می‌کرد و معلوماتم و چیزهایی که یاد می‌گرفتم، در ذهنم می‌ماند. حجم مطالب آن‌قدر زیاد است که اگر داوطلبان بخواهند از ابتدا شروع کنند و تا آخر بروند، عملا چیزی در ذهن آنها نمی‌ماند.»

دکتر فتحی تصریح کرد: «سال سوم و چهارم رزیدنتی ما همزمان با شروع پاندمی کرونا بود و قطعا این مساله تاثیرات خود را داشت. به خصوص در چند ماه اول که بخش‌های اصلی بسته شد و فقط بخش کووید باقی ماند و نه‌تنها آموزش رشته داخلی بلکه تا حدودی سایر رشته‌ها نیز دستخوش تاثیر شد. بیشترین تاثیر را رشته ما‌ گرفت چون بخش داخلی بیمارستان کاملا بسته شد و ما در اورژانس، بیماران کووید را می‌دیدیم و خیلی کم مریض داخلی ویزیت می‌کردیم. اگرچه کلاس‌های آنلاین اساتید برقرار بود اما قطعا این کلاس‌ها جای معاینه حضوری و دیدن کیس را نمی‌گیرد.»

وی خاطرنشان کرد: «به طور کلی با ورودی ما یک مقداری بد شانسی همراه بود و این مساله به آموزش ما لطمه زد. ماه‌های اول استرس و اضطراب حاصل از کشیک‌های سنگین را داشتیم. آن‌چنان ترسی جامعه را فرا گرفته بود که سایر بیمارستان‌ها، بیماران کرونا را نمی‌پذیرفتند. تقریبا شرایط مثل دوران طاعون شده بود که همه از بیماران فرار می‌کردند. البته الان وضعیت خیلی بهتر شده اما آن زمان از بیماران فرار می‌کردند. البته بیمارستان ما همان زمان نیز بیماران را با آغوش باز می‌پذیرفت. ما هم دلمان نمی‌آمد و زمانی که مریض مراجعه می‌کرد، تمام کارهایش را خودمان انجام می‌دادیم. تنها مشکل این بود که دیگر کیس داخلی نمی‌دیدیم و فقط کووید ویزیت می‌کردیم. از طرفی فشار کشیک‌ها و استرس خانواده را نیز داشتیم. پدر من دیابتی است و من حدود ۸ ماه خانواده را ندیدم چون می‌ترسیدم که ناقل باشم و بیماری را به آنها منتقل کنم. به مدت چندین ماه چه در منزل و چه در بیمارستان در یک اتاق بودیم، چون نگران بودیم که کسی مبتلا نشود و این مساله در روحیه من تاثیر زیادی گذاشت. اما خدا را شکر پیش وجدان خودم راحت هستم و آنجایی که باید، کم نگذاشتم.»

  سوالات آزمون بورد غیرقابل پیش‌بینی است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *